"Everybody is a genius. But if you judge a fish by its ability to climb a tree, it will live its whole life believing that it is stupid." – Albert Einstein

Ultimate Story “रविवार सकाळची वेळ होती,”


रविवार सकाळची वेळ होती,

मी हॉलमध्ये पेपर वाचत बसलो होतो ;

ती नुकतीच सुस्नात होउन बाहेर आली,

" चहा घेणार का तुम्ही? " असं मला म्हणाली ;

मी तिच्याकडे न बघताच "हो " म्हणालो ,

आणि पुन्हा पेपर वाचण्यात गढून गेलो;

माझ्या जवळून जाताना तिने केसांना नाजुक झटका दिला,

त्यातून उडालेल्या तुषारांनी पेपर मात्र ओला झाला ;

मी उगाच खट्याळ नजरेने तिच्याकडे पाहिले,

तिनंही मग खोट्या रागाने तोंड आपले फिरवले;

मी हळूच उठलो खुर्चीवरुन आणि स्वयंपाकघरात आलो,

तिनं माझ्याकडे बघावं म्हणून फ्रिजवर तबला वाजवू लागलो;

तिनं मात्र मागे न बघताच चहाचं आधण ठेवलं,

आणि मग मला चिडवण्यासाठी आपलं नाक उडवलं;

तिच्या पाठमोर् ‍या रुपाकडे बघत मी क्षणभर तसाच थांबलो,

उगाच तिला दुखावले म्हणुन स्वतःच्याच मनाशी भांडलो;

हळुच मग मागुन जाऊन मग मी तिच्या कमरेला विळखा घातला ,

पण गडबडीत चहाच्या भांड्याला लागुन हात माझा भाजला;

मी कळवळून हात झटकताना ती मात्र मनसोक्त हसली,

चावटपणाची वेडी लहर माझ्या मनात मग उठली;

मी जखडले तिला मिठीत, ती म्हणाली " जाऊ द्या ना!"

ती लाजुन म्हणाली "अहो असं काय करता? चहा उकळतोय !"

मी म्हणालो " उकळू दे! इथं माझा जीव जळतोय!"

" अहो असं काय करता? दूध उतू जाईल ना!"

" कशाला काळजी करतेस मी परत आणुन देईन ना!"

ती उगाच कारणं देत होती, मी प्रत्येक कारण उडवत होतो,

शेवटी तिनं कारण दिलं " अहो सिलेंडरचा बहुतेक वास येतोय"

मी म्हणालो "हो का! मला वाटले की माझा चावटपणा अती होतोय"

तेवढ्यात दाराची कडी वाजली,

मी मनातल्या मनात बाहेरच्याला इरसाल शिवी घातली;

तिनं झटकन स्वतःला माझ्या तावडीतुन सोडवून घेतलं,

आणि हळूच मला धक्का मारुन, स्वयंपाकघराबाहेर लोटलं ;

मी वैतागानं दार उघडलं समोर कचरावाला दिसला,

माझा खांद्याशी ओला झालेला शर्ट पाहुन तो पण गालात हसला;

मी कचरा देऊन झटकन दार लावून घेतलं,

पण मागे वळता क्षणी काहितरी विचित्र घडणार आहे , असं मला वाटलं;

पहिले मला स्वयंपाकघरातुन, दूध जळण्याचा वास आला ,

नंतर कान दणाणुन सोडणारा , सिलेंडरचा स्फोट झाला;

मी धावत आत गेलो, माझं ह्रदय धडधडत होतं,

माझ्या डोळ्यांदेखत तिचं पातळ आगीवर फडफडत होतं ;

मी तिला उचलून घेतलं , डोळे माझे झरत होते,

तिच्या करपलेल्या कायेवरून हात माझे फिरत होते;

मोठ्या कष्टानं तिने डोळे उघडले,

मला पाहुन तिच्या ओठांवर, हास्य मग विलसले ;

ती म्हणाली मला " एकदा मला तुमच्या मिठीत घ्या ना !"

"मरण्यापुर्वी मला, तुमच्यामध्ये सामावू द्या ना!"

मी कवटाळले तिला उराशी, अन देवाचे स्मरण करु लागलो,

ती वाचावी म्हणुन त्याची करुणा भाकू लागलो;

पण दूध उतू गेलं होतं, ओटा मात्र फेसाळला होता,

आम्हा दोघांचं अमर आलिंगन पाहुन,

तिचा मृत्युही क्षणभर रेंगाळला होता….

Pramod Mahajan
कवितेला असं लागतच काय?
हिरवं पान ..
हिरवं देठ..
अन भावुक सखिची गळा भेट..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s